Gdybyście weszli do porannego autobusu i rytmicznie, melodyjnie wyśpiewali pierwszy wers tej książki „my jesteśmy krasnoludki” – to dziewięćdziesiąt procent pasażerów pod nosem lub w myślach – odśpiewałaby Wam „hopsa sa, hopsa sa”. Pozostałe dziesięć procent zapewne miałoby po prostu na uszach słuchawki.

Książka czasem ulega zniszczeniu, szczególnie podczas intensywnego kontaktu z małym homo sapiens. Czasem zostaje przedarta, otłuszczona, zalana, upaćkana, utytłana i ufaflolona. Ale to robią małe dzieci i można im to wybaczyć – zobaczcie co się dzieje, jak dorosły zaczyna dziurawić i znęcać się nad książką.

W normalnym świecie często dzieją się rzeczy dziwne, nieważne i pełne słów. A ile słów potrzeba, żeby w dziwnym świecie opowiedzieć o rzeczach normalnych i najważniejszych? Żadnego – i udowadnia to ta książka.

Prawdziwie naukowa :) książka o astronomii dla dwulatków… - tak.  Okazuje się, że można popełnić takie dzieło i to w dodatku ze smakiem, dowcipem i pełną solidnością wydania.