Najpierw nie mówią nic, tylko płaczą lub nie płaczą -  i to mówi dużo. Potem dochodzi do tego mimika i gestykulacja wsparta dźwiękonaśladowczymi próbami – i to już mówi nam wiele. Potem pierwsze słowa i świat komunikacji werbalnej zaczyna się otwierać. A potem zaczynają mówić i … ma to dużo więcej sensu niż długie i „mądre” wywody dorosłych.

Dziś miało być o czymś innym, bardziej związanym z wrześniem i szkołą, ale… wrzesień się jeszcze nie kończy (na szczęście).

W miniony piątek skończyłam czytać Tosi opowieść o psie, który po wielu perypetiach odnalazł swoich ludzi, swojego człowieka. Ta książka tak nas poruszyła, że trudno mi zostawić ją na za kilka tygodni.

Sąsiadujemy koło siebie, pod sobą, nad sobą, obok siebie. Obcy czasem bardziej, czasem mniej. Czasem ta obcość budowana jest ze strachu przed nieznajomym, czasem ze strachu przed sobą. Milczymy w windach, na spacerach i w kolejkach do kas. Krępujemy się lub ignorujemy. Niepotrzebnie tracimy okazje i możliwości. Zerknijcie jak ludzka wiewiórka nauczyła się przyjaźnie sąsiadować i pokażcie to ludziom mniejszym – niech będą mądrzejsze od nas.

Jak dużo można powiedzieć nic nie mówiąc i jak dużo można dopowiedzieć nic nie widząc. Zobaczcie i dopowiedzcie sobie sami.

Czy obudziło Was kiedyś wasze dziecko przynosząc wam śniadanie do łózka?

A może mówiło szeptem do taty, gdy mama spała, bo się źle czuła?

U mnie już tak jest. Moja córka coraz częściej robi nam takie miłe niespodzianki. Wtedy z mężem spoglądamy na siebie i jesteśmy z niej bardzo dumni.

Jeżeli mielibyście jakiekolwiek wątpliwości czego TAK NAPRAWDĘ pragną wasze dzieci – to weźcie tę książkę, rozsiądźcie się wygodnie z człowiekiem mniejszym i czytając wspólnie - uważnie przy tym  obserwujcie reakcje. I…

Jest takie powiedzenie dotyczące rodzicielstwa, ewidentnie wymyślone ku pokrzepieniu dusz umęczonych dniem rodziców:

Ktoś się nawet pokusił o analizę tego stwierdzenia i doszedł do wniosku, iż dzieci, które miały dobry dzień nie chcą go kończyć z obawy, że następny może już nie być taki fajny, Poza tym dzieci, jeśli są szczęśliwe, wyciskają z tego co im szczęście przynosi, ile się da. Te dzieci wieczorami, biegają, skaczą, krzyczą radośnie, śmieją się i są wulkanami energii.

Rozwiązywanie w kółko tej samej zagadki i opowiadanie w kółko tej samej historii powinno być nudne, a już na pewno nie powinno być śmieszne. Jeżeli tak sądzicie - to zmienicie zdanie, kiedy w ręce wasze, a w zasadzie w ręce ludzi mniejszych wpadnie opowiadanie o Leonie i jego złamanej trąbie.

Ostatnio (czyli tu) rozpisywaliśmy się nad tym jak: TO rewelacyjnie wychodzi ludziom mniejszym. Mieliśmy rację pełną wtedy i skończoną. Jednak pominęliśmy jeden (no może więcej niż jeden) aspekt przytulania – mianowicie: konkretny, obezwładniający, zawsze pożądany i chciany Uścisk Niedźwiedzi Taty (w skrócie UNT). Na szczęście Nicola Connelly i Anny White wypomniały nam to pięknie, dosadnie i z wdziękiem. Zresztą zobaczcie sami.

Zabawa dla dzieci, zabawa dla dorosłych i mam spore podejrzenia, że kawałek dobrej zabawy dla autora i ilustratorki. Zabawy z postaciami, zabawy z konwencją narracji i zabawy z oprawą graficzną (nie mówiąc już o zabawach z KONFEKCJĄ – której brak). Przy tak dużej dawce dobrego nastroju i humoru (żeby nie powtarzać po raz kolejny zabawy) nie pozostaje nam nic innego jak polecić tą książkę.

Ludziom mniejszym wychodzi TO jakoś tak zupełnie bezwiednie i naturalnie. Nie trzeba ich TEGO uczyć, namawiać czy zachęcać. Ot, jestem więc TO robię. Uczą nas od pierwszej swojej chwili jak TO robić, przyzwyczajają nasze ciała do obecności i bliskości ich ciał. Uzależniają nas od TEGO – a potem powoli, z wiekiem i dorastaniem zmniejszają systematycznie dawkę i dostępność. Dlatego przytulajcie i korzystajcie, ile możecie – a ta książka jest rewelacyjnym do tego pretekstem.

Złość w wykonaniu ludzi mniejszych, dziecięcych przybiera zazwyczaj formy największe. To nie jest Gniew, ze swoim wyrachowaniem i zimnokrwistością. To nie jest Obrażenie, ze swoją niedostępnością i niedotykalnością. To jest ZŁOŚĆ – prawdziwa, furiatyczna i niepohamowana… i to szczególnie u dzieci.

Zauważanie dzieci we wszystkich sytuacjach to obowiązek, przywilej i radość każdego rodzica. Jednak zauważać, widzieć i rozumieć zawsze – potrafią tylko najwprawniejsi i najmądrzejsi z nas. Ta książka jest o tym co się dziej jak na chwilę nasze zauważanie zmniejszy natężenie.

Mama z plastrem to jeden z tych duetów, które tworzą świat lepszym, spokojniejszym i bardziej pewnym. Ten duet pozwala bezkarnie eksplorować, odkrywać i poznawać. Bo zawsze, ale to zawsze, jest mama i jest plaster. A jak jeszcze do tego trafi się całus „tam, gdzie boli” to już sprawa załatwiona, zapomniana, łzy wyschnięte, uśmiech promienisty. I o tym właśnie jest ta książka

"Kłopot" - to poetycka książka obrazkowa. Minimalistyczna opowieść, w której zwykła plama (a bardziej przypalenie żelazkiem) opowiada nam, ile historii i obrazów kryje się w głowie dziecka w obliczu przykrego kłopotu.

„Cudze chwalicie, swego nie znacie; sami nie wiecie co posiadacie” – tak swojego czasu raczył nas Stanisław Jachowicz w swoich bajkach. Tę tezę postanowiło nam przypomnieć, odświeżyć i ze słowiańskim przytupem wyrysować małżeństwo Loskot w bestiariuszu dla króliczków trochę starszych (i to w dodatku nie bojących się samemu spać).

Kto robi, co robi, gdzie robi, znajdź, zobacz, poszukaj, a tutaj co, a może poszedł tutaj, zerknij co to, czy czasem nie zrobił tego, o zobacz tutaj się schowała, a gdzie ten pan idzie, z co ta dziewczynka niesie, a dokąd jedzie ten samochód, a gdzie leci?  – to minimalny zestaw pytań jaki będziecie musieli zadać na każdej ze stron tej książki. A warto.

Ta czeska opowieść o fascynującym, dalekim i czasem bardzo egzotycznym świecie dzikich (i paru udomowionych) zwierząt, ma jedną zasadniczą wadę – nic się w niej nie dzieje. Naprawdę, w całej książce na żadnej z ilustracji nie znajdziecie odrobiny ruchu i dynamiki. Tutaj wszyscy śpią.

Są takie książki, w których chciałoby żyć. Światy zawarte między literami, w których wydarzają się przygody tylko dobre, lub te dobrze się kończące.  Są książki w których sielankowość i płynność mijania istnieje radośnie i przyjemnie. To właśnie taka książka.

Niektóre przełomowe pomysły wpadają do głowy, kiedy woda wannie się przeleje; inne, kiedy jabłko spadnie na głowę; jeszcze inne, kiedy zdesperowany i przerażony opieką nad wnukami dziadek rwie na drobne gazetową reklamę. Tak właśnie powstała ta książka.

Gdybyście weszli do porannego autobusu i rytmicznie, melodyjnie wyśpiewali pierwszy wers tej książki „my jesteśmy krasnoludki” – to dziewięćdziesiąt procent pasażerów pod nosem lub w myślach – odśpiewałaby Wam „hopsa sa, hopsa sa”. Pozostałe dziesięć procent zapewne miałoby po prostu na uszach słuchawki.

Książka czasem ulega zniszczeniu, szczególnie podczas intensywnego kontaktu z małym homo sapiens. Czasem zostaje przedarta, otłuszczona, zalana, upaćkana, utytłana i ufaflolona. Ale to robią małe dzieci i można im to wybaczyć – zobaczcie co się dzieje, jak dorosły zaczyna dziurawić i znęcać się nad książką.

W normalnym świecie często dzieją się rzeczy dziwne, nieważne i pełne słów. A ile słów potrzeba, żeby w dziwnym świecie opowiedzieć o rzeczach normalnych i najważniejszych? Żadnego – i udowadnia to ta książka.

Prawdziwie naukowa :) książka o astronomii dla dwulatków… - tak.  Okazuje się, że można popełnić takie dzieło i to w dodatku ze smakiem, dowcipem i pełną solidnością wydania.

Książka, którą zrobić mógłby każdy w domu – a szczególnie Ci z Was, którzy potrafią rysować tylko kropki. Książka z pomysłem, który został przerysowany i przetłumaczony na 24 języki i miliony palców na całym świecie. Zobaczcie sami dlaczego.

Książki o anatomii zazwyczaj dotyczą rzeczy materialnych i namacalnych. Zazwyczaj też utrzymane są w tonie powagi i rzeczowości. Ta anatomiczna książka opowiada o dwóch dziurkach i to dowcipnie.

Dobre książki to takie, do których chętnie wracamy… po latach. A jak określicie książkę, do której jesteście zmuszeni wracać codziennie po kilka, a nawet kilkanaście razy? To właśnie taka książka!

Tuptupanie w domu, na chwilę zanim wiosna przywita nas ciepłem i możliwościami długich spacerów, jest metodą ruchu bardzo dobrą. Tuptupanie z książką jest wręcz idealnym rozwiązaniem – pozostaje tylko pytanie – Gdzie idziemy?

 W dzisiejszych czasach, kiedy role społeczne przypisane do taty i mamy mają się skutecznie zatrzeć, wymieszać, przeniknąć i wyrównać - Eric Carle „napaćkał” taką historię – dając bardzo dobry zaczyn do dyskusji właśnie o tym.

Poszukiwanie sensu wszystkiego to trudne zadanie. Jeżeli ten sens ma mieć wymiar spektakularny – to zadanie to graniczy z niemożliwym...  A może nie, a może wystarczy po prostu zacząć kopać?

Jest bardzo dużo książek dla najmłodszych, których jednorazowe „kartkowanie” zajmuje jedynie chwilę, parę minut i poznajemy finał. Ta książka taka nie jest – jedna jej strona zabierze Wam cały wieczór. I dobrze.

Chcielibyśmy, aby wszystko co widzimy było tym, czym wydaje się, że jest. W uporządkowanym świecie łatwiej jest poruszać się i podejmować decyzje. Zazwyczaj jednak świat jest bardziej skomplikowany i pewnie dzięki temu ciekawszy.

Wyjaśnić, dlaczego istniejmy, co znaczy miłość, i do czego TO wszystko zmierza potrafi każdy, ale spróbujcie odpowiedzieć dziecku na pytanie „po co jest pępek?” i to w sposób rymowany. W razie jakbyście mieli z tym kłopot – ta książka jest idealnym rozwiązaniem.

Dzieci (te najmniejsze) są w stanie w sposób sprawny, pomysłowy i kategoryczny, za pomocą mimiki i pantomimiki, opowiedzieć nam o swoich emocjach, pragnieniach i żądaniach. Jednak do przekazania historii całej reszty świata potrzebny jest im zestaw przydatnych dźwięków.

Osiemnastopostaciowe zoo funduje ogrom zabawy i frajdy tylko tym, że część z tej menażerii na zmianę znika, a reszta czasem zmienia mimikę. Proste, skuteczne, zabawne i wciągające.

Mokra od farby i pieczątkowo-stemplowych odcisków opowieść o samotniku, który zmienia wiele dla wielu.

Książek o przyjaźni jest sporo, książek o jedzeniu trochę mniej. Książki o przyjaznym jedzeniu to rzadkość, a książki o jedzeniu w przyjaźni … - oto jedna z nich.

Dżinn, to w arabskiej mitologii jedna z trzech, obok anioła i człowieka, rozumnych istot. Aladyn miał swojego lampowego, a Uno i Mati mają wersję butelkową. Zobaczcie sami.

Czy prykający ostentacyjnie bulterier, zezowata sowa i przeklinający jeż mogą pomóc nam nauczyć nasze dzieci liczyć do 10? Oj tak! I to w jakim stylu!