Przyjaźń cierpliwa jest i wyrozumiała, ale wszystko ma swoje granice, a kiedy dochodzi do tego Ten drugi to zaczyna się prawdziwa próba.

Podejmowanie decyzji jest dobre – zawsze. Konsekwencje podjętych decyzji są dobre – czasem. Bajki dla dzieci kończyć się muszą dobrze – zawsze. A tutaj jest tak:

Rozgrzewająca, zadumana, zatrzymana w czasie zimowa opowieść Astrid Lindgren o tym, co dzieje się, kiedy śnieg wstrzymuje czas, a noc pokonuje dzień.

Historia stara jak świat: chłopiec i jego pies oraz ich przyjaźń wystawiona na próbę w starciu z „okrutną” i przyziemną rzeczywistością dnia codziennego.

Dwie panie: pierwsza zawodowy psycholog Görel Kristina Näslund, a druga zawodowy ilustrator Kristina Digman opowiadają nam i malują najpiękniejszą porę roku – Zimę.

 Robią to korzystając z pełnej palety barw, emocji i doświadczeń beztroskiego dzieciństwa. Najpierw bajkowo budzą nas i zaskakują bielą zabierającą i pokrywającą wszystko od trawy po piaskownicę.

Potem tłumaczą w prostych, żołnierskich słowach i kolorowych rysunkach do czego ta biała substancja spadająca z nieba może służyć i jak jej używać. Opisują i rysują stany skupienia i rozluźnienia niebiańskiej materii oraz sposoby jej kształtowania.

Następnie zgrabnie i plastycznie przechodzą do ważnych tematów i radości płynących z niszczycielskich i destrukcyjnych możliwości wykorzystania białego puchu i zamarzniętej wody („kiedy rzucasz śnieżką o ścianę słychać buch albo pac”).

Nie boją się też opisać i narysować tematów „trudnych” jak: chrzęszczenie pod stopami, lodu ścinanie, jezior zamarzanie czy sopli kapanie.  Tłumaczą, wspierając to rysunkiem, relację jaką nawiązują podczas skrzypania buty i śnieg.

Obie Panie Kristiny (jedna znana nam np. z ilustracji do „Piaskowego wilka”) bardzo sprawnie i z uczuciem opowiadają naszym dzieciom (a nam przypominają) o białym, śnieżnym świecie, gdzie Zima tworzy zupełnie nowy, niesamowity plac zabaw.