Najpierw nie mówią nic, tylko płaczą lub nie płaczą -  i to mówi dużo. Potem dochodzi do tego mimika i gestykulacja wsparta dźwiękonaśladowczymi próbami – i to już mówi nam wiele. Potem pierwsze słowa i świat komunikacji werbalnej zaczyna się otwierać. A potem zaczynają mówić i … ma to dużo więcej sensu niż długie i „mądre” wywody dorosłych.

Dziś miało być o czymś innym, bardziej związanym z wrześniem i szkołą, ale… wrzesień się jeszcze nie kończy (na szczęście).

W miniony piątek skończyłam czytać Tosi opowieść o psie, który po wielu perypetiach odnalazł swoich ludzi, swojego człowieka. Ta książka tak nas poruszyła, że trudno mi zostawić ją na za kilka tygodni.

Sąsiadujemy koło siebie, pod sobą, nad sobą, obok siebie. Obcy czasem bardziej, czasem mniej. Czasem ta obcość budowana jest ze strachu przed nieznajomym, czasem ze strachu przed sobą. Milczymy w windach, na spacerach i w kolejkach do kas. Krępujemy się lub ignorujemy. Niepotrzebnie tracimy okazje i możliwości. Zerknijcie jak ludzka wiewiórka nauczyła się przyjaźnie sąsiadować i pokażcie to ludziom mniejszym – niech będą mądrzejsze od nas.